رفتار کودک از ابعاد مهم سلامت روان وی محسوب شده و پیامدهای قابل توجهی در زندگی آینده ی وی خواهد داشت. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی تمرینات ایروبیک بر میزان استرس، اضطراب و افسردگی کودکان با اختلال رفتاری درون ریز بود. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای، 30 نفر از دانش آموزان با اختلال رفتاری درون ریز انتخاب شدند. ابزارهای به کار رفته در پژوهش، شامل سیاهه ی رفتاری کودکان آخنباخ و پرسش نامة دس-فرم 21 سؤالی بود. پروتکل اجرایی نیز شامل برنامة تمرین ایروبیک در 12 جلسه 60 دقیقه ای بود. نتایج تحلیل کواریانس نشان داد تفاوت معناداری بین میانگین نمرات پس آزمون گروه آزمایش با پس آزمون گروه کنترل، در میزان استرس، اضطراب و افسردگی وجود دارد. بنابراین، تمرینات ایروبیک به منظور کاهش استرس، اضطراب و افسردگی کودکان با اختلال رفتاری درون ریز قابل استفاده است.

مقدمه:.تالاسمی یک بیماری ژنتیکی است و تجویز خون در این بیماران حیاتی است. تجویز خون در 2 یا 3 دهه اخیر باعث افزایش طول عمر این بیماران شده است. با افزایش طول عمر، عوارض تجمع آهن در این بیماران بیشتر به چشم می خورد. عوارض غدد درون ریز که در گذشته شایع نبود در حال حاضر یکی از مشکلات شایع در این بیماران است. هدف از این مطالعه بررسی فراوانی عوارض غدد درون ریز در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور بالاتر از 10 سال در تبریز بود. مواد و روش ها: 56 بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور بالاتر از 10 سال در این مطالعه وارد شدند. پزشکان ویژگی های فردی، درمان دارویی و تاریخچه قاعدگی بیماران را جمع آوری کردند و معاینه دقیق از نظر بلوغ و قد بیماران به عمل آمد. برای تشخیص دیابت، آزمون گلوکز ناشتای مختل و آزمون تحمل گلوکز مختل، FBS و OGTT درخواست شد. سطح سرمی کلسیم، فسفر، TSH، FT4، LH، FSH، تستوسترون در پسران و استرادیول در دختران اندازه گیری شد. یافته ها: در این مطالعه 56 بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور در سنین 10 الی 27 ساله بررسی شدند. شیوع دیابت در این مطالعه 8.9%، آزمون گلوکز ناشتای مختل 28.6% و آزمون تحمل گلوکز مختل 7.1% بود. کوتاهی قد (SDS کمتر از 2-) در 52% از بیماران دیده شد. هیپوگنادیسم در 70% از پسران و 73% از دختران دیده شد. هیپوکلسمی و هیپوتیروئیدی اولیه واضح به ترتیب در 41% و 16% از بیماران تالاسمی مشخص شد. در 14.3% از بیماران مبتلا تالاسمی ماژور هیچ گونه عوارض غدد درون ریز دیده نشد. نتیجه گیری: با وجود درمان با دسفرال در بیماران مبتلا تالاسمی ماژور، شانس خطر بروز عوارض غدد درون ریز در این بیماران کماکان بالا است. هیپوگنادیسم یکی از شایع ترین عوارض غدد درون ریز در این بیماران است. بیماران تالاسمیک به خصوص در سنین بالاتر از 10 سال باید به طور منظم از نظر غدد درون ریز بررسی شوند. 

هدف: این پژوهش با هدف بررسی ارتباط میان باورهای مربوط به کنترل با آسیب های روانشناختی برون ریز و درون ریز در کودکان انجام شده است. روش: در این پژوهش که از نوع علی- مقایسه ای است، 80 کودک مراجعه کننده به کلینیک مشاوره و مطب که مبتلا به اختلال های برون ریز و درون ریز بودند به روش نمونه گیری در دسترس در دو گروه آسیب شناسی روانی جای داده شدند. 40 کودک که از نظر سن و جنس با گروه مبتلا به آسیب شناسی روانی به عنوان گروه بهنجار همتاسازی شده بودند، انتخاب شدند. برای سنجش باورهای مربوط به کنترل در سه حوزه تحصیلی، رفتاری و اجتماعی از مقیاس ادراک کنترل، مقیاس ادراک شرایط رخداد و مقیاس ادراک کفایت بهره گرفته شد. تحلیل داده ها به کمک آماره های توصیفی و تحلیل واریانس چند متغیره انجام شد. یافته ها: این پژوهش نشان داد بین گروه های آسیب شناسی روانی برون ریز، درون ریز و بهنجار در باورهای مربوط به کنترل و کفایت در سه حوزه تحصیلی، رفتاری و اجتماعی تفاوت معنی دار وجود دارد (p<0.001). بین دو گروه آسیب شناسی روانی درون ریز و برون ریز در باور کفایت درحوزه رفتاری (p<0.001) تفاوت معنی دار دیده شد. در باور شرایط رخداد بین سه گروه تفاوت معنی دار وجود نداشت.نتیجه گیری: باورهای مربوط به کنترل و کفایت برای آسیب شناسی روانی برون ریز و درون ریز اختصاصی اند و آسیب شناسی روانی را از بهنجاری متمایز می کنند. باور شرایط رخداد ارتباط معنی داری با آسیب شناسی روانی ندارد. باور کفایت رفتاری، گروه برون ریز را از گروه درون ریز متمایز می کند و برای آسیب شناسی روانی برون ریز اختصاصی به شمار می آید.

زمینه و هدف: بروز اختلال های هیجانی رفتاری در کودکان می تواند باعث آسیب به عملکرد اجتماعی، ارتباطی، و تحصیلی منجر شود؛ بدین ترتیب هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی ذهن آگاهی کودک محور بر خودپنداشت و سازش یافتگی اجتماعی کودکان دارای اختلال رفتاری درون نمود است. روش: طرح این پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. به منظور انجام این پژوهش، نمونه ای شامل 30 نفر از کودکان دارای اختلال رفتاری درون نمود شهر اصفهان در سال تحصیلی 96-1395، به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب، و در گروه های آزمایش و گواه به صورت تصادفی جایدهی شدند. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش شامل سیاهه رفتاری کودکان (آخنباخ و رسکورلا، 2001)، پرسشنامه خودپنداشت کودکان (پیرز-هریس، 1969) و پرسشنامه سازش یافتگی اجتماعی (سینها و سینگ، 1993) بود. قبل از اجرای متغیر مستقل از هر دو گروه پیش آزمون گرفته شد، سپس گروه آزمایش مداخله آموزشی را در طی 10 جلسه آموزشی در طول 2 ماه دریافت کرد. داده های به دست آمده توسط تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش ذهن آگاهی کودک محور بر خودپنداشت و سازش یافتگی اجتماعی کودکان با اختلال رفتاری درون نمود، تاثیر معناداری دارد (0/001

زمینه و هدف: باتوجه به اینکه اختلال طیف اوتیسم موجب بروز مشکلات رفتاری می شود، ضروری به نظر می رسد که آموزش ها و برنامه های مداخلاتی مرتبط با آن به منظور بهبود مشکلات این افراد اجرا شود؛ ازاین رو پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مدیریت رفتار به مادران بر مشکلات رفتاری درون نمود و برون نمود کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی مادران دارای کودک مبتلا به اختلال اوتیسم با سطح عملکرد بالا، مراجعه کننده به مرکز جامع توان بخشی سلامت آوند شهر تهران در بهار و تابستان سال 1398 تشکیل دادند. سی نفر داوطلب واجد شرایط با روش نمونه گیری دردسترس وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفی پانزده نفر در گروه آزمایش و پانزده نفر در گروه گواه قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش، چک لیست مشکلات رفتاری کودک (آخنباخ، 1991) و پرسش نامه سنجش دامنه اوتیسم (ایهلرز و همکاران، 1993) بود. مداخله آموزش مدیریت رفتار به مدت دو ماه در هشت جلسه، به صورت یک جلسه در هفته و هر جلسه دو ساعت روی شرکت کنندگان گروه آزمایش انجام شد و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. تحلیل داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری و آزمون تی مقایسه میانگین های دو گروه مستقل، در سطح معناداری 0٫, 05 به کمک نرم افزار SPSS نسخه 24 صورت گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد، پس از حذف اثر پیش آزمون، در میانگین نمرات پس آزمون رفتارهای درون نمود شامل اضطراب/افسردگی (0٫, 001>p)، گوشه گیری/افسردگی (0٫, 001>p)، شکایات جسمانی (0٫, 001>p) و رفتارهای برون نمود شامل رفتارهای قانون شکن (0٫, 001>p)، رفتارهای پرخاشگرانه (0٫, 001>p) و سایر مشکلات رفتاری شامل مشکلات اجتماعی (0٫, 001>p)، مشکلات تفکر (0٫, 001>p) و مشکلات توجه (0٫, 001>p)، تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و گروه گواه وجود داشت. نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش نتیجه گرفته می شود، آموزش مدیریت رفتار به مادران دارای کودک مبتلا به اختلال اوتیسم با سطح عملکرد بالا قابلیت کاربرد دارد و بر بهبود مشکلات رفتارهای درون نمود و برون نمود این کودکان موثر است.

ناخن جویدن عبارت است از جویدن ناخن ها و کندن مختصری از پوست انگشتان، این حالت نیز هر چند که در کودکان به عنوان شدید ترین ناراحتی نیست، اما به عنوان یک مشکل خیلی شایع ملاحظه می شود. روش تحقیق از نوع علی مقایسه ای می باشد. جامعه مورد تحقیق دانش آموزان دختر و پسر مشغول به تحصیل در دوران ابتدایی در یکی از مدارس نواحی هفتگانه مشهد صورت گرفته است. تعداد آزمودنی ها در هر دو گروه مجموعا 89 نفر بودند که 45 نفر آنان کودکان دارای مشکل جویدن ناخن و 44 نفر فاقد این مشکل بودند. ابزار اندازه گیری در این پژوهش آزمون اشپیل برگر که در سال 1372 در شهر مشهد هنجارهایی شده است، به کار رفته است. پرسشنامه و آزمون توسط مادر تکمیل شده و اضطراب آشکار و پنهان مادر را می سنجید. در تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون معنی داری تفاوت میانگین ها (آزمون T) استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری بین میزان اضطراب مادران کودکان دارای مشکل ناخن جویدن و مادران کودکانی که ناخن نمی جویدند، وجود دارد و همچنین سطح اضطراب در مادران دارای فرزند مشکل دار به طور معناداری بیشتر از گروه دیگر بود.

زمینه و هدف: باتوجه به اینکه اختلال طیف اتیسم موجب بروز مشکلات رفتاری می شود، ضروری به نظر می رسد که آموزش ها و برنامه های مداخلاتی مرتبط با آن به منظور بهبود مشکلات افراد اجرا شود؛ ازاین رو، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مهارت های حل مسیله به مادران بر مشکلات رفتاری درون نمود و برون نمود کودکان دارای اختلال طیف اتیسم شهر تهران صورت گرفت. روش بررسی: این پژوهش نیمه آزمایشی بود و به صورت پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری پژوهش را تمامی مادران دارای کودک مبتلا به طیف اختلال اتیسم با سطح عملکرد بالا، مراجعه کننده به مراکز نگهداری کودکان دارای اختلال طیف اتیسم شهر تهران در سال 1398 تشکیل دادند. سی نفر داوطلب واجد شرایط با روش نمونه گیری دردسترس وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفی پانزده نفر در گروه آزمایش و پانزده نفر در گروه گواه قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس مشکلات رفتاری کودک (آخنباخ، 1991) و پرسش نامه سنجش دامنه اتیسم ASSQ (اهلر و همکاران، 1993) بود. مداخله آموزش مهارت های حل مسیله به مدت دو ماه در هشت جلسه، به صورت یک جلسه در هفته و هر جلسه دو ساعت روی شرکت کنندگان گروه آزمایش انجام شد. تحلیل داده ها با استفاده از نسخه 24 نرم افزار SPSS و با آنالیز کوواریانس تک متغیری در سطح معناداری 0٫, 05 صورت گرفت. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که پس از حذف اثر پیش آزمون، میانگین نمرات رفتارهای درون نمود شامل اضطراب/افسردگی (0٫, 001>p)، گوشه گیری/افسردگی (0٫, 001>p)، شکایات جسمانی (0٫, 001>p)، رفتارهای برون نمود شامل رفتارهای قانون شکن (0٫, 001>p)، رفتار پرخاشگرانه (0٫, 001>p) و سایر مشکلات رفتاری مانند مشکلات اجتماعی (0٫, 001>p)، مشکلات تفکر (0٫, 001>p) و مشکلات توجه (0٫, 001>p) در پس آزمون اختلاف آماری معناداری بین دو گروه دارد. نتیجه گیری: براساس یافته های این پژوهش می توان گفت، آموزش مهارت های حل مسیله بر مادران دارای کودک مبتلا به طیف اختلال اتیسم با سطح عملکرد بالا قابلیت کاربرد دارد و بر بهبود مشکلات رفتارهای درون نمود و برون نمود موثر است.

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اختلال های رفتاری در میان کودکان محروم از پدر و کودکان عادی انجام شده است.روش: روش پژوهش پس رویدادی است. در این پژوهش 118 نفر از دانش آموزان به شیوه تصادفی ساده از میان کلیه دانش آموزان دبستانی شهرستان فسا انتخاب و به پرسش نامه اختلال های رفتاری راتر با دو فرم والد و آموزگار پاسخ دادند. 60 کودک (31 دختر و 29 پسر) محروم از پدر و 58 کودک (27 دختر و 31 پسر) عادی بودند. تحلیل داده ها به روش تحلیل واریانس، آزمون شفه، آزمون t و خی دو انجام شد.یافته ها: بین دو گروه کودکان عادی و محروم از پدر از نظر شیوع اختلال های رفتاری تفاوت معنی دار وجود داشت (p<0.01) و کودکان محروم از پدر نسبت به کودکان عادی از اختلال های رفتاری بیشتری رنج می بردند. به بیان دیگر آزمودنی های دختر محروم از پدر در اختلال رفتار ضد اجتماعی (p<0.01) و ناسازگاری اجتماعی (p<0.01) با پسران محروم از پدر تفاوت معنی داری داشتند، در حالی که در دیگر متغیرها (افسردگی - اضطراب، بیش فعالی و پرخاشگری) تفاوت معنی دار نبود.نتیجه گیری: کودکان محروم از پدر مستعد ابتلا به انواع اختلال های رفتاری هستند.